Het moet een keer een volksstuk zijn, een klucht zodat de mensen eens goed kunnen lachen. Het niet te moeilijk maken, dat is de overtuiging van het bestuur ivm de volgende toneelproductie. Herman is erg enthousiast, Johan meer aarzelend maar tenslotte wordt de knoop doorgehakt. Het wordt het volkse blijspel ‘Slisse en Cesar’, dat Kunst en Adelt , onder wie Valère, een aantal jaren geleden ook hebben opgevoerd.
Achteraf blijkt dat het een zeer gelukkige keuze geweest is. Het toeschouwersaantal bereikt een recordhoogte, die ook de volgende jaren niet meer zal geëvenaard worden. Persoonlijk ken ik mensen die ‘Slisse en Cesar’ in Oedelem willen bijwonen, op vrijdagavond naar de gemeenteschool komen maar terug naar huis moeten, de zaal is nl volgepropt met kijklustigen. De zaterdag maken ze hetzelfde mee en de zondag vinden ze tenslotte nog net een plaatsje ….
De mensen leven mee met het stuk en kunnen zich eens heerlijk ontspannen. De vriendschap tussen Slisse en Cesar doet echt deugd aan het hart.
In de periode van de opvoeringen wordt ‘Slisse en Cesar’ in de vorm van een serie later op de BRT heruitgezonden. Dit blijkt geen reden te zijn voor de Groot – Beernemnaars om thuis te blijven. Integendeel, het is een goede reclame voor de eigen opvoeringen van Wonnebronne.
Voor ‘Slisse en Cesar’ wordt gerepeteerd in de refter van de gemeenteschool te Oedelem en er zijn voor het eerst spelers van de 3 deelgemeenten in vertegenwoordigd.
Het stuk eindigt met het verjaardagsfeest van Cesar. De ganse familie van Slisse is er aanwezig. Cesar krijgt hopen geschenken, Slisse ontkurkt een fles champagne, er wordt gezongen ….. kortom, het is een groot feest ter ere van Cesar en ……. Het publiek!
Inderdaad, tijdens de repetities groeit de idee om ook eens iets speciaals te doen voor de toeschouwers in de zaal. Om hen ook eens te laten meegenieten van het feest. Misschien een drankje aanbieden of een gebakje ? Paul Debruyne zijn vader is bakker en op pensioen en is bereid om kleine cakejes te bakken die op het einde van de opvoering door de spelers aan het publiek uitgedeeld zullen worden. Een rekensommetje achteraf heeft ons geleerd dat zijn vader 1900 – 2000 cakejes gebakken heeft. Het is echter de moeite waard geweest en zijn pa heeft het met veel plezier gedaan. De cakes zelf waren erg lekker en de toeschouwers hebben dit gebaar echt geapprecieerd.
‘Slisse en Cesar’ is in elk geval een geestig stuk geworden. Tijdens de repetities wordt er heel wat afgelachen en tijdens de opvoeringen is er altijd wel iets speciaals te beleven. Zo gebeurt het een keer dat Cesar (Paul Debruyne) tijdens de pingpongmatch met Slisse (Hugo Brabant) het balletje over de decorwanden mept. Een andere keer bukt Cesar zich en stoot met zijn achterste tegen de salontafel, die onverwachts in 2 breekt. Joe, de zoon van Slisse (gespeeld door Kurt Saey) doet het publiek schateren met zijn wilde manier van dansen. Patrick Ornelis (Rik, andere zoon van Slisse) heeft tijdens de repetities de onbedwingbare neiging in een lach te schieten als hij geconfronteerd wordt met Hugo (Slisse) en ook tijdens de opvoeringen moet hij regelmatig op zijn tanden bijten om niet te lachen. Kortom, iedereen amuseert zich en Wonebronne is een groep vrienden geworden. Zo wordt na een opvoering verschillende keren een feestje gebouwd dat tot in de vroege uurtjes blijft aanslepen. Ondanks het vele plezier tijdens de repetities wordt niets aan het toeval overgelaten bij de voorbereiding van ‘Slisse en Cesar’. Zo gaan we met een 10-tal mensen naar Ardooie om daar een voorstelling van ‘Slisse en Cesar’ gespeeld door de plaatselijke toneelvereniging bij te wonen.
Wonnebronne breekt ook steeds meer uit de grenzen van Groot Beernem. Zolas vorig jaar worden we ook nu uitgenodigd voor een gastvoorstelling in Aalter. Deze keer in de feestzaal van het Sint Gerolfinstituut. Maar we gaan nu ook in Brugge spelen! Via Johan krijgen we de kans om 2 voorstellingen te verzorgen in de feestzaal van het Spermalie instituut, de instelling voor auditief en visueel gehandicapten te Brugge. Alle drie deze gastvoorstellingen kennen een flinke publieke opkomst en de prestatie van Wonnebronne wordt er telkens naar waarde geschat.
De reeks voorstellingen van ‘Slisse en Cesar’ wordt besloten in het Pedagogisch instituut St Amandus te Beernem. Het verjaardagsfeest van Cesar krijgt hier wel een speciaal tintje mee. Inderdaad, voor al de voorstellingen hebben we als verjaardagstaart een namaak taart in isomo gebruikt. Valère heeft er zeer zorgvuldig aan gewerkt. Het is een reuze taart geworden met 3 verdiepingen en van op afstand nauwelijks te onderscheiden van een echte….. alleen de smaak valt tegen. Voor de voorstelling in het St Amandusinstituut hebben we echter een echte taart, ook met 3 verdiepingen en heerlijk van smaak. Via Herman zijn vrouw Christine, die in het St Amandusinstituut werkt, hebben we het keukenpersoneeel bereid gevonden die heerlijke taart te maken.
Na de voorstelling wordt in de kleedkamer een grote koffietafel klaargezet. Alle spelers en medewerkers van Wonnebronne schuiven er aan om ‘het feest van de vriendschap’ verder te zetten. Nu is het geen ‘gespeelde’ vriendschap zoals op toneel maar ‘echte’ vriendschap, gegroeid door het samenwerken en bezig zijn met dezelfde hobby : toneel.
Deze voorstelling in het Psychiatrisch Centrum is nog voor een andere reden gedenkwaardig. Een dag voor de opvoering wordt Jacqueline Van Renterghem met een acute blindedarmontsteking voor een operatie in het ziekenhuis opgenomen. Jacqueline speelt in ‘Slisse en Cesar’ de rol van dienstmeid. Het is geen hoofdrol maar ook geen rol die je zomaar kunt weglaten. We moeten dus iemand hebben om Jacqueline te vervangen. Er wordt aan verschillende kandidaten gedacht. Johan zou het liefst hebben dat Paul zijn vrouw, Rita, het karwei op zich zou nemen. Rita is nl opgeefster. Ze heeft bijgevolg veel repetities en alle voorstellingen bijgewoond en kent dus het best de opbouw van het stuk en ook de rol van Jacqueline. De voorstelling is gepland op vrijdagavond om 19u30. Johan telefoneert Paul om te vragen of Rita de groep zou willen depanneren. Het is dan 13u. rita is bij haar ouders maar Johan wil natuurlijk direct een antwoord. Hij antwoord positief….zonder er met haar over te praten. Daarna gaat Paul direct naar Rita om te zeggen wat hij beslist heeft voor haar en wat er van haar verwacht wordt. De schrik slaat haar om het hart want zij heeft nog nooit toneel gespeeld en nu moet zijn plots invallen. Rita zegt tenslotte toe om Jacqueline te vervangen. Het is echter niet meer mogelijk voor haar om alle teksten uit het hoofd te leren. Om dit evenwel te verhelpen kleef Paul haar tekstboek in een breigids van 3Suisses. Ze moet immers een dienstmeid vertolken en dan lijkt zo’n breigids toch weinig storend te zijn. In de paar uren die ze nog over hebben wordt er nog wat gerepeteerd maar al vlug is het moment voor de opvoering aangebroken. Rita is erg zenuwachtig maar alles loopt vlot. Alleen haar stem klinkt nogal ‘en mineur’ maar dit is wel te wijten aan de zenuwachtigheid en het gebrek aan ervaring.
Zo zit het derde toneelseizoen van Wonnebronne er bijna op. We eindigen met een gezellig toneelfeest met op het menu oa ‘Kip op z’n jagers’.
Affiche
Rolverdeling:
- Slisse, verzekeringsagent: Hugo Brabant
- Cesar, zijn vriend: Paul Debruyne
- Melanie, zijn vrouw: Yvonne Maenhout
- Jan, zijn zoon: Patrick Ornelis
- Facteur: Henri Tramaseur
- Tinneke, dochter van Slisse: Monique Hoste
- Mme Flour, moeder van Joe: Kris Baert
- Joe, verloofde van Tinneke: Kurt Saey
- Valerie, meid bij Slisse: Jacqueline Van Renterghem
- Dokter: Herman Vanhaelemeersch
- Rik, zoon van Slisse: Dirk Vermeire
Verhaal:
Slisse en Cesar is een ode aan de vriendschap. Een vriendschap die, doorheen al het gegrom van Slisse en het geklungel van Cesar, voelbaar blijft. Een vriendschap die vorogoed dreigt afgebroken te worden, maar die even later weer uitbundig openspat. We zijn zo vrij geweest het gebeuren te verleggen van Antwerpen naar West-Vlaanderen begin de jaren 50. Alles verloopt in de huiskamer van Slisse, een verzekeringsagent, vader van drie kinderen. Zijn vrouw Melanie vindt dat hij beter wat meer tijd zou besteden aan zijn kinderen dan altijd maar bezig te zijn met “dienen onnozelaar van ne Cesar”. Slisse staat voor de keuze: zijn familie of zijn vriendschap voor Cesar.